Masz PRAWO WIEDZIEĆ

Moja pierwsza nauczycielka zwykła powtarzać, że uczymy się całe życie. W chłopcu, który siedząc na krzesełku wysokości teriera z poważną wadą postawy zawzięcie uwieczniał kredkami nieśmiertelny motyw “słonko, domek, drzewko, rzeczka” takie perły sztuki pedagogicznej budziły niezmierne zainteresowanie. Tak długo, jak nikt temu chłopcu nie wyjaśnił, że słowa “niezmierne” nie należy rozumieć jak “sięgające poniżej zera w stopniu uniemożliwiającym zmierzenie”.

dajesz dalej

Moje pierwsze kroki na składanym fotelu z napisem “director”. Światła, kamera, akcja!

dajesz dalej

Przez dziesięć szczęśliwych lat byłem jedynakiem. Ten błogi stan przerwało pojawienie się na tym świecie drugiej edycji projektu “Marek & Dorota powiększają rodzinę”. Efekt całej operacji, nazwany Kubusiem, przy dźwiękach nocnego płaczu zburzył delikatne status quo panujące w moim domu.

dajesz dalej

Za oknem pogoda mogąca bez kompleksów rywalizować z tą panującą nad wybrzeżami Morza Śródziemnego, plaże pełne dziewczyn godnych okładek pism wertowanych z wypiekami przez facetów, lodówka wyładowana chłodnym trunkiem kuszącym przeciągłym „pssst” przy otwieraniu. Końcówka lipca to okres, w którym można składać wieloelementowe plany spędzania czasu. Punkt zatytułowany „pisanie pozwu” powinien uciec z takiej rozpiski zawstydzony swoim skandalicznym brakiem opalenizny i krawatem ciasno zawiązanym pod szyją. Niestety, zjawisko to w tym względzie okazało się totalnie niereformowalne. dajesz dalej